duplicity, state of that which is double or doubled.
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| nominatif | երկպատկութիւն | երկպատկութիւնք |
| accusatif | երկպատկութիւն | երկպատկութիւնս |
| génitif | երկպատկութեան | երկպատկութեանց |
| locatif | երկպատկութեան | երկպատկութիւնս |
| datif | երկպատկութեան | երկպատկութեանց |
| ablatif | երկպատկութենէ | երկպատկութեանց |
| instrumental | երկպատկութեամբ | երկպատկութեամբք |